De zorgmedewerker

De zorgmedewerker

Ze werkt’ in ’t verpleegtehuis,
al bijna dertig jaar.
Collega’s en de ouwetjes,
die waren dol op haar.
Maar toe gebeurde er iets raars,
op een kwade dag,
moest zij naar de directeur,
die gaf aan haar ontslag.

‘Ik weet wel dat dit moeilijk is,
ik zeg het ook met spijt
Want je bent ontzettend lief,
maar niet goed opgeleid’.
De directeur sprak zakelijk,
vanachter zijn bureau:
‘Voor de zorg in deze tijd,
heb jij te laag niveau’.

De zuster pakte toen haar tas
en droop verdrietig af.
Collega’s en de ouwetjes,
die stonden werk’lijk paf.
En als vervanging kwam er toen,
een heel jong meisje aan.
Zij was geschoold op niveau twee
en is aan ’t werk gegaan.

Doordat ze geen ervaring had,
ging er van alles mis
Hoewel ze op papier voldeed,
gaf dat veel ergernis.
Ze was niet heel betrokken
en slecht gemotiveerd.
Maar een diploma had ze wel,
ze had immers geleerd.

Ben je misschien een manager,
zakelijk en koel.
Besef: ‘Het werken in de zorg,
is werken met gevoel.
Het gaat niet om de regeltjes
en ook niet om het geld.
Het hart moet op de juiste plek,
dat is wat werk’ lijk telt’.

© Hans Cieremans

 

Dankbaar

Dankbaar

Ze is dankbaar voor kleine zaken
Een kopje koffie gebracht
Een potje jam open maken
Aandacht wat eenzaamheid verzacht

Dankbaar voor een groet
Of herkenning in iemands ogen
Iemand die ongevraagd iets voor je doet
Medeleven mededogen

Dankbaar voor haar leeftijd
Veel goede dingen meegemaakt
Nog steeds in redelijke gezondheid
Er is nog steeds veel wat haar raakt

Mij raakt haar dankbaarheid
Juist voor al die kleine zaken
Hopelijk raak ik dat nooit kwijt
Mensen….die een goed verzorgende van je maken

Tineke Boer-Sander

Vergeten.

Vergeten

Voor haar pijn
Bestaat geen pil
Geen enkel medicijn
Dat maakt haar stil

Ze is zoveel vergeten
Hoe diep ze ook graaft
Of heeft ze het nooit geweten
Is het haar geest die voortdraafd

Niets is meer zeker voor haar
Wat is waar?….Wat niet?
Hoe word ze dat gewaar?
Die onzekerheid maakt dat ze alles anders ziet

Ze heeft een fotoboek
Plaatjes uit vroegere tijden
Een jaartal geschreven in de hoek
Het kijken moet haar verblijden

Helpt herinneringen naar boven te halen
Door ze gewoon te bekijken
Het verleden naar boven te halen
Gewoon…Het hier en nu ontwijken

Voor haar pijn
Bestaat geen pil
Laat haar in het verleden zijn
DAT …is wat ze wil

Tineke Boer-sander

Zoekend naar tijd voor seconden van geluk.

gedicht dhr X

Altijd weg willen..
zoekend en vragend naar je huis..
Vreemde omgeving
en niet echt jouw thuis.
Gelukkig nog vaak dezelfde gezichten en
verzorgsters die zorgen voor (h)erkenning
in het verpleeghuis.
Je laat je verzorgen
maar van binnen voel je angst.
Jouw besef, af en toe, dat je ‘ziek’ bent
laat me machteloos voelen.
Dat gevoel van angst kan ik jammer genoeg niet bij je weghalen.
Je slaapt je verdriet en onrust overdag soms weg..,
voor een moment of een paar uurtjes.
Ik kom naast je zitten,
en hou je hand vast.
‘Moi, Mien wicht’, zeg je,’
Je bent een lieve schat’
Ik leg mijn arm om je schouder,
je sluit je ogen, en even geef je je over.
Die kleine momenten van geborgenheid,
waardering, en aandacht
ook al is het maar een paar keer per dag,
daar draait het allemaal om.
Zoekend naar tijd
voor seconden van geluk!
Gevoel van er toe doen!
Zorgen voor,
is meer
dan een pilletje voor de onrust.
(Ook al helpt dat dan soms wel)
Tijd nemen in deze tijdloze tijd,
meer handen, tijd en meer aandacht..
Dat is wat iedereen hier verdiend!
Juni 2017
Jessica

ONBEREIKBAAR

OOG

ONBEREIKBAAR

MAAR TOCH OOK ZO DICHTBIJ

IK KIJK IN JE OGEN

DIE BLIKKEN EINDELOOS VER

JE GEDACHTEN ZIJN VOORBIJ DE VERSTE STER

.

JE KIJKT NAAR DE VOGELS

MAAR ZIET ZE NIET

ZE FLUITEN HET MOOISTE LIED VOOR JE

MAAR JE HOORT HET NIET

.

IK PAK JE HAND

JE GLIMLACHT

MIJN EENZAME MAM

ZO ONBEREIKBAAR

EN TOCH OOK WEER ZO DICHTBIJ…

Gedicht overgenomen van een liturgie van een overleden bewoner. De familie wist niet wie het gedicht had geschreven, maar ik mocht het gebruiken.

Loslaten

 

LIEVE MOEDER,

TOEN IK HET MOEILIJK HAD

HEB JE ME HEEL LANG

VASTGEHOUDEN

VERWARMD, GETROOST,

BESCHERMD

TOEN HEB JE ME

-NADAT DE ERGSTE STORM GELUWD WAS-

WEER ZACHTJES LOSGELATEN

JE LIET ME LANGZAAM GAAN…

WANT LIEVE MOEDER

JIJ WIST DAT IK WEER VERDER KON

OP EIGEN BENEN STAAN.

.

NU MOET IK JOU LOSLATEN

DAT VOEL IK IN HEEL MIJN WEZEN

ER IS EEN PIJN GEKOMEN

DIE MOEILIJK ZAL GENEZEN.

Uit: Langzaam iemand anders worden.

Ina Sipkes de Smit. Gedichten en gedachten over dementie.

Een mens moet wat te doen hebben…

Gezellig

ik kan het woord niet meer horen

onder het mom van gezelligheid

worden ze betutteld

en in een patroon gepast

dat niets gezelligs meer uitstraalt.

Uit: Mijn eigen huis

Yvonne Kolk

 

8

IK BEN NIET ZIELIG

MAAR WEL ALLEEN

OOK AL ZIJN ER

NOG ZOVEEL MENSEN OM ME HEEN

IK WEET HEUS WEL

WAT IK ZEGGEN WIL

IK HEB HET PRECIES IN MIJN HOOFD

MAAR IN MIJN MOND VALT HET STIL

EN DAN WORDT HET DOOR EEN ANDER

VOOR MIJ INGEVULD

MAAR ZO HAD IK HET

HELEMAAL NIET BEDOELD

VERDORIE NOU SLEPEN ZE ME

TOCH WEER NAAR DE ZANG

MET ZOIETS JAGEN ZE

ME VRESELIJK OP STANG

MET VIJFTIG MAN

ZIT IK HIER NU

IN EEN ZAAL TE ZINGEN

HELEMAAL ALLEEN  

MIJN TRANEN TE BEDWINGEN

Jan Conen, Wie, Waar, Wanneer

RED DE ZORG!!!!!

ZO

DAT WAREN DE REGELS

NU GAAN WE OVER NAAR DE REALITEIT… 

LOESJE

wanhoop

DE POEL DES BELEIDS

.

MET MIJN HETE TRANEN IN MIJN HANDEN

DRAAG IK ZORG VOOR UW OMHULSEL

MET MIJN GEBROKEN STEM,

HAKKELEND OP ZOEK

NAAR WOORDEN VAN TROOST VOOR UW GEEST  

.

SCHRAAL EN GEBARSTEN ZIJN MIJN LIPPEN

VOELENDE, DE MOMENTEN DIE IK HERINNER

IN KAPOTGEBETEN VINGERS UIT PURE FRUSTRATIE

WAAR MACHTELOOSHEID NOG OVERWINT

.

DE GRENS VAN MIJN DENKEN IS ZWART OMRAND

MET MOEITE PERS IK EEN GLIMLACH OM M’N LIPPEN

WAAR ZIJN WE IN NEDERLAND?

WE WILLEN SPORT, SPEL EN VERMAAK

EN MIJN MENSEN?

DIE GAAN TEN ONDER IN DE POEL DES BELEIDS.

Gemaakt door mijn faceboek-vriendin en collega in de zorg: Gerinel van Haaften.

Dank je wel Gerinel, dat ik hem mag gebruiken op mijn site.